Βαγγέλης Βογιατζῆς, «Ἀδιέξοδο»

Βαγγέλης Βογιατζῆς:

Ἀδιέξοδο

 

Στὸν πύργο ἀπὸ τραπουλόχαρτα

ποὺ ὕψωσες καὶ ζῇς

– ἕνα πρόσχημα συνοχῆς,

μιὰ ἀπομίμηση κανονικότητας

γιὰ νὰ σταθῇς κοντὰ στοὺς ἄλλους – μονάχος…

Τὸν μερεμετίζεις, κλείνεις τρῦπες,

τρέμει ἡ ψυχή σου μὴ σηκωθῇ

κανένας ἀέρας ξαφνικὰ

καὶ τὰ σωριάσει ὅλα πάνω σου…

 

Κ’ οἱ ἄλλοι,

αἰχμάλωτοι τοῦ περιγράμματος,

νὰ βλέπουν κάστρο ἀπόρθητο

καὶ νὰ φαντασιώνωνται, ζαρωμένοι,

κρυμμένους καταπέλτες

ἕτοιμους νὰ ξεράσουν

φωτιὰ κι ἀτσάλι στὰ κεφάλια τους

κι ἀνίκητες λεγεῶνες ποὺ περιμένουν

τὸ σύνθημα νὰ ἐφορμήσουν…

ντε-κίρικο-μέγας-πύργος-διορθώσεις[Τζώρτζιο ντὲ Κίρικο. Ὁ μέγας πύργος. 1913.]