Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, «Οἱ μαχητές»

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος

Οἱ μαχητές

 

Παλεύαμε μερόνυχτα –

σκοτώσαμε τὸ τέρας!

Τὸ γδάραμε μὲ τὸ σπαθί,

φορέσαμε τὴ χαίτη

καὶ τρέχαμε χορεύοντας,

τὴ νίκη τραγουδῶντας.

Κάπου κοντοσταθήκαμε

κι ἀρχίσαμε συζήτηση·

σὰν ἄνοιγε τὸ στόμα του καθεὶς

φανέρωνε τρομακτικά

τὸ σκοτεινό τὸ σπήλαιο

ποὺ κατοικοῦσε ὁ δράκων

καὶ ξαναφαίνονταν μεμιᾶς

τὰ δόντια του τ’ ἀστραφτερά,

ὅταν τ’ ὅπλο χώναμε

βαθειά μές στὸ λαιμό του…

Τὰ λόγια εἰχαν τὴ χροιὰ

τοῦ φίλου-μαχητῆ, ἀλλά…

ἡ ἀνάσα του τὴ λαύρα

ἐσκόρπαγε τριγύρω

τοῦ τέρατος τοῦ ἀθλίου!

Ἁπλώθηκε ἡ νυχτιὰ

καὶ στὸ βαθύ τὸν ὕπνο

ἀκούγαμε σιγά-ἁπαλὰ

τὸ κτῆνος ν’ ἀποκρίνεται

φορῶντας προσωπεῖο

τὴν ὄψη τὴ δικιά μας…

 

Ξεκάναμε τὸ τέρας

κ’ εἴχαμε πιὰ φιλιώσει

μὲ τὴν παλιά τὴ γνώση:

Γιὰ νὰ σκοτώσῃς τὸ θεριό,

ὁ ἴδιος ἀγριώτερο

πρέπει νὰ εἶσαι κτῆνος!

νταλί-γεώργιος-όφις-διορθώσεις[Σαλβαδὸρ Νταλί. Ὁ ἅγιος Γεώργιος κι ὁ κατηραμένος ὄφις. 1962.]