Κωνσταντῖνος Μ. Μάστρακας, «Ἡ πορεία»

Κωνσταντῖνος Μ. Μάστρακας:

Ἡ πορεία

Ἀπ’ τὸ Ἐπιστροφὴ στὸ σήμερα

    Τί σὲ φέρνει κοντὰ καὶ τί σὲ ἀπομακρύνει ἀπὸ κάποιον; Καὶ γιατί κανεὶς νὰ ἔρθῃ κοντὰ ἢ ν’ ἀπομακρυνθῇ; Ἡ ἀγάπη, ὁ ἔρωτας, ἡ ἐκτίμηση δέν εἶναι ἐπαρκεῖς ἐξηγήσεις μές στὴ γενικότητά τους καὶ τὴν ἀποπροσωποποιοῦσα ἀφαίρεση.

    Εἶναι δύσκολος ὁ ἄνθρωπος! Δύσκολος καὶ πολύπλοκος καὶ δυσεξήγητος. Δυσμεταβιβάσιμος, θάλεγα, στὸν ἄλλο. Πολλὲς φορὲς ἀκούγεται ἡ φράση: Μαζὶ μιλᾶμε καὶ χώρια καταλαβαινόμαστε! Μαζὶ μιλᾶμε! Τί λόγος! Μ ι λ ᾶ μ ε;  Ἔχουμε σὲ μεγάλη ἐκτίμηση τὸ χάρισμα τοῦ Λόγου, ποὺ δὲν τὸν ἔχουν τ’ ἄλλα ἔμβια κ.λ. κ.λ. Καὶ ποιός εἶναι ὁ Λόγος; Πόσα καὶ ποιά μεγέθη, ποιότητες, καταστάσεις, διαφορετικότητες, ποικιλίες μπορεῖ νὰ ἐκφράσῃ καὶ περισσότερο νὰ μεταφέρῃ στὸν ἄλλο; Κατάλαβα, δὲν εἶμαι βλάκας! Ἡ ἄλλη συχνὴ φράση. Κατάλαβες; Τ ί  ἀφοῦ δὲν κατάφερα νὰ τὸ ἐκφράσω ὅσο κι ὅποιο εἶναι πράγματι μέσα μου!.. Ὧρες-ὧρες σκέφτομαι, ἀκόμα κι αὐτὸν τὸν Ἀριστοτέλη ἢ τὸν Ἡράκλειτο, σὰ Μόγλη πού, ἀναθρεμμένος ἀπ’ τοὺς λύκους, γρυλίζει μόνο!

    Καὶ ὅσα κεῖνται περ’ ἀπ’ τὸ Λόγο; Ἐννοῶ ὅσα, κι ἂν ἀκόμα ὑπῆρχαν, ὄχι 3.000 λέξεις ἀλλὰ 300.000 ἢ καὶ 900.000, ὅσα κεῖνται περ’ ἀπ’ τὴ Λογική, ὅσα ἀφοροῦν ὄχι μόνο συναίσθημα, τρέλλα καθαρή, σύμπλεγμα, ἰδιοτροπία, καπρίτσιο τῆς στιγμῆς, ἰδιορρυθμία, καταβολή, καταγραφὴ χαμένη στοὺς ἀπωτάτους κι ἀγνώστους προγεγεννημένους;

    Χειμῶνα καιρό, κοντὰ στὸ τζάκι, μιλούσαμε ἤρεμα ἕνα ὁλόκληρο βράδι. Κάποια στιγμή, χωρὶς ν’ ἀλλάξουμε τόνο ἢ ὕφος, χωρὶς νὰ ποῦμε κἄν τ’ ὄνομά του, χωρὶς ν’ ἀναφερθοῦμε ἔστω στὸ εἶδος του, μιλήσαμε καὶ γιὰ τὸν ἑντεκάχρονο, τότε, γάτο μας πού, ἥσυχος, κοιμόταν κουλουριασμένος μπροστά μας. Τότε κινήθηκε καὶ νιαούρισε, σὰ νὰ κατάλαβε ὅτι λέγαμε κάτι γι’ αὐτόν! – Μὰ ἔχει μυαλό; διερωτήθηκε ἡ πεθερά μου! Δὲν ξέρω ἂν ἔχει μυαλὸ ὁ γάτος! Τοὐλάχιστον ὅπως ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμαστε τὸ μυαλό. Ἀλλὰ φοβᾶμαι, βάσιμα, ὅτι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, παρὰ ποὺ ἐναβρυνόμαστε, δὲν διαθέτουμε ἐπαρκεῖς διόδους πραγματικῆς καὶ οὐσιαστικῆς εἰς βάθος ἐπικοινωνίας.

    Καὶ νιαουρίζουμε, γρυλίζουμε, φωνάζουμε, κοροϊδευόμαστε ὅτι συνεννοούμεθα, καταλαβαινόμαστε, συνείμαστε καὶ τὰ τοιαῦτα. Πόση ὅμως εἶναι ἡ ὑπαρξιακή μας μοναξιά; Ἡ τέτοια μοναξιά, ἡ ἁπτὴ καὶ μετρήσιμη καὶ καθημερινότατη καὶ καθεστιγμική;

   Ἂς εἶναι. Ξεχνᾶμε. Προχωρᾶμε. Δὲν κολλᾶμε. Τί ξεχνᾶμε; Τὸ θάνατο. Πρὸς τὰ ποῦ προχωρᾶμε; Πρὸς αὐτόν. Ὁλοταχῶς.

μπενουά-βασιλιάς-βόλτα-καιρός-διορθώσεις

[Ἀλεσὰντρ Μπενουά. Ὁ βασιλιᾶς ἔκανε τὴ βόλτα του μὲ κάθε καιρό… 1898.]