Κύριο ἄρθρο τεύχους 42

Ἡ πιό μεγάλη ἀνοησία:

νὰ ζητᾶτε ἀσφάλεια.

Μελισσάνθη

Ἀνθολογία Η.Ρ.Η.Σ. Ἀποστολίδη, Ἡ Ποίηση, Ἀθ. 2010,

Τὰ Νέα Ἑλληνικά, 12η ἔκδ., σελ. 789.

 

Ἀντικατάσταση

Εἶχα κάποιο μικρό εἰσόδημα, ποὺ τώρα τὸ στερήθηκα·

κ’ ὑπέβαλα τοῦτο τὸ παράπονό μου στὰ δέντρα τοῦ δάσους. 

Τότε τὰ φυλλοβόλα προέβησαν αὐτοστιγμεί σὲ ἔρανο:

ἔρριξαν ὅλα τὰ χρυσά τους φύλλα 

τῶν εἴκοσι τεσσάρων φθινοπωρινῶν καρατίων 

καὶ μοῦ τὰ προσέφεραν 

σ’ ἀντικατάσταση τοῦ μικροῦ εἰσοδήματος ποὺ στερήθηκα!

Δημήτρης Χαμπουλίδης

 ὅ.π., σελ. 1587.
 

***

 

Ἡ ἀποκάλυψη

    Στὸ μεγάλο χώλ, πάνω ἀπ’ τὴ βιβλιοθήκη, ὁ …Χριστὸς στόλιζε τὸ δέντρο κάθε χρόνο κι ὁ Ἅγιος Βασίλης, τὴν παραμονὴ τῆς Πρωτοχρονιᾶς, ἀκουμποῦσε προσεχτικά, κάτω ἀπ’ τὸ παιδικό μου κρεββάτι τὸ δῶρο του!.. Κάποια χρονιὰ ὅμως, ἴσως γιατὶ δέν ἦταν ὁ ὕπνος τόσο βαρύς, ἴσως γιατὶ ἔγινε περισσότερος θόρυβος: ξύπνησα! Κι ἀνεκάλυψα πώς: κανένας ΧριστὸςἉγιοβασίλης, παρὰ οἱ γονεῖς μου!.. 

    Ἡ ἀποκάλυψη μ’ ἔκανε νὰ συνειδητοποιήσω τὴν πραγματικότητα, ἀφήνοντας πίσω μου τὸ παιδικὸ παραμύθι σὲ μιὰ τρυφερὴ ἀνάμνηση καὶ προοιωνίζοντας πολλὲς κρίσιμες ἀνατροπὲς ἀνεπιγνώστων καὶ ἀνεπιτηδείων πεποιθήσεων. Κανένας θόρυβος ὅμως καὶ κανένα ταρακούνημα δὲν εἶν’ εὔκολο ν’ ἀνατρέψῃ διαιώνιες βιοτικὲς συνήθειες, ἀποκαλύπτοντας τὴν ὀδύνη τῆς εὐθύνης καὶ τῆς ἐλευθερίας.

    Ὁ προσεκτικὸς μελετητὴς τῆς Ἱστορίας, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὴν παρούσα ξυμφορὰ τῆς τρέχουσας πραγματικότητας, κ’ ἔχοντας ἐποπτεία ἱκανοῦ χρόνου, μπορεῖ ν’ ἀντιληφθῆ μ’ εὐχέρεια ὅ,τι περνᾶ ἀπαρατήρητο ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν καί «δροῦν» μέσα στὸ ἑκάστοτε ἱστορικὸ γίγνεσθαι.

     Ὡστόσο κάποιοι -ἐλάχιστοι, δύνανται, ἐνθυμούμενοι τὸ παρελθόν, νὰ συνειδητοποιοῦν μ’ ἐνάργεια τὰ γεγονότα τοῦ παρόντος, νὰ ἐντοπίζουν τὴν οὐσιαστικὴ σημασία τους καὶ νὰ εἰκάζουν βάσιμα τὶς αἴσιες ἢ ἀπαίσιες συνέπειές τους. Κάνουν ὅμως, συνήθως, τὸ σφάλμα νὰ κοινολογήσουν τὴν συγκλονιστική τους ἀνακάλυψη! Κι ἂν δέν πέσουν θύματα τῆς ἑκάστοτε πανίσχυρης ψευδαίσθησης, μένουν στὸ περιθώριο τῆς δῆθεν ζωῆς τῶν πολλῶν.  

Κι ἂν κάποτε τὰ φρένα σου 
μ’ ἀλήθεια – φῶς τῆς ἀστραπῆς –
χτυπήσῃ ὁ Κύρης τ’ οὐρανοῦ,
παιδάκι μου νὰ μή τὴν πῇς!
Θεριά οἱ ἀνθρῶποι – δέ μποροῦν
τὸ φῶς νὰ τὸ σηκώσουν!
Δέν εἰν’ ἀλήθεια πιό χρυσή 
σὰν τὴν ἀλήθεια τῆς σιωπῆς…
Χίλιες φορὲς νὰ γεννηθῇς,
τόσες θὰ σὲ σταυρώσουν!
,

λέει ὁ Βάρναλης στοὺς Πόνους τῆς Παναγιᾶς (Ἀνθολογία Η.Ρ.Η.Σ. Ἀποστολίδη, Ἡ Ποίηση,  Ἀθ. 2010, Τὰ Νέα Ἑλληνικά, 12η ἔκδ., σελ. 127). Καὶ ὁ Χριστὸς ἢ ὁ Σωκράτης δὲν εἶναι οἱ μόνοι ποὺ βλέπουν ἀλλ’ ἀποτελοῦν τὰ πιὸ γνωστὰ καὶ πρόσφορα παραδείγματα. Ὑπάρχουν πολλοὶ ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ἐπιστήμονες, στοχαστές, δημιουργοί, ἡγέτες -ὄχι ἐξουσιαστές, ποὺ ἀντελήφθησαν, εἶπαν κ’ ἔπραξαν καίρια. Πολλοί στοὺς αἰῶνες καὶ συγχρόνως ἐλάχιστοι στὶς μέρες τους καὶ τραγικὰ μόνοι!

    Ἡ Ἑλληνική μας πραγματικότητα εἶναι ἡ παγκόσμια πραγματικότητα! Μὲ διαφορές, βέβαια, μεγεθῶν, τόπων, χρωμάτων, ἠθῶν καὶ ἐθίμων, ποὺ ὅμως εἶναι ἀσήμαντες -ὡς μή προσδιοριστικὲς τῆς οὐσίας. Λὲς καὶ μιά, πρωτίστως οἰκονομική,  γρίππη ἔχει χτυπήσει τὴ γῆ! Κανένα γιατροσόφι, τοπικὸ ἐπίθεμα κι ἀντιβιοτικὸ δὲ λέει νὰ τὴ συμμαζέψῃ ἢ νὰ τὴν ἐλέγξῃ! Καὶ μέσα στὸν πυρετό, ποὺ ὅλο ἀνεβαίνει, ἔχουμε ἀναπάντεχα, ἐπικίνδυνα φταρνίσματα, βῆχα ἀκατάσχετο καὶ ἐντεινόμενα ἐνοχλητικό, πονοκέφαλο, ζαλάδα καὶ ἀπώλεια, συνεχῶς αὐξανόμενη, τοῦ ἐλέγχου καὶ τῆς ἐπίγνωσης τῆς κατάστασης, ὥστε δι’ όλου δὲν εἶναι σίγουρο πὼς δέ θὰ μεταλλαχθῇ σὲ θανατηφόρο πνευμονία!..

    Ἀπογοητευμένοι ἀπὸ τὴν ἀνέχειά μας καὶ τὴν διαρκῶς ἀσφυκτικὴ πίεση μιᾶς ἀδυσώπητης μέγγενης δὲν παρατηροῦμε, ἐγκαίρως κ’ ἐπαρκῶς, ὅ,τι ἐπιδεινοῦται ταχύτερα καὶ εἶναι πιό βροντῶδες ἀπὸ τά «δικά μας». Τί γίνεται, ἀλήθεια, μὲ τὴν αὐτοκινητοβιομηχανία καὶ τὶς λοιπὲς παγκόσμιες ἀπάτες τῆς, ἐναλλασσόμενα, μονόχρωμης ζακέττας; Μὲ τὴ δική της πρώτη τράπεζα; Καὶ ἀρκεῖ ἡ ἀντικατάσταση ἑνὸς διευθυντικοῦ της ὑπαλλήλου, τὰ πρόστιμα τῶν πιστολέρο καουμπόυδων καὶ οἱ παρασκηνιακοὶ οἰκονομικοὶ συμβιβασμοί-διευθετήσεις τῆς ἀπερίγραπτης δικαιοσύνης τους, ὥστε νὰ ἐξακολουθοῦν νὰ ὁδηγοῦνται σ’ ὅλο τὸν κόσμο τὰ ἑκατομμύρια τῶν ψευδοοικολογικῶν ὀχημάτων; Εἶναι ἆραγε τόσον ἥσυχη, ὥστε νὰ ἐπιδιώκῃ τὸν τετραπλασιασμὸ τῆς θητείας της, αὐτὴ κι ὁ κυλιόμενος προϊστάμενός της;

    Ποιός μπορεῖ νὰ ὑποψιασθῇ κατὰ ποῦ ὁδεύει ἡ ἀνεξέλεγκτη ἰνδικὴ ἀγελάδα ἀφοῦ, περιέργως, οὔτε ἐπαρκεῖς εἰδήσεις ἔχουμε, χρόνια πλέον, καὶ μόνο προχθὲς εἴδαμε ἔκπληκτοι νὰ πολιορκοῦνται τράπεζες, γιὰ τὴν ἐξασφάλιση χαρτονομισμάτων χωρὶς μέτρα κεφαλαιακῶν, τάχα ρυθμίσεων;

    Μετὰ τὴ Χιροσίμα, τὸ Ναγκασάκι καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ ἡττηθέντος καὶ ταπεινωθέντος αὐτοκράτορος -ἥλιου καὶ θεοῦ, Χιροχίτο νὰ ὑπογράφῃ πάνω στὸ ἀμερικανικὸ ἀεροπλανοφόρο, μαθαίναμε, γιὰ δεκαετίες, τὰ νέα τῆς διαρκῶς ἀναπτυσσομένης χώρας τοῦ ἀνατέλοντος ἡλίου, κι ἀγοράζαμε ἀφειδῶς τ’ αὐτοκίνητα καὶ λοιπὰ κατασκευάσματα τῆς βιομηχανίας της. Τί ὅμως τεκταίνεται σήμερα στὴν Ἰαπωνία τῆς πάλι Φουκουσίμα;

    Ἡ Κίνα ἔλυσε ἆραγε ὅλα τὰ μαοϊκὰ καὶ μεταμαοϊκά της ἐσωτερικὰ προβλήματα, τὰ σεισμικά της Θιβέτ, τὶς Φορμόζες της, τὰ Χόνγκ-Κόνγκ, τὴ Σαγκάη της καὶ καλπάζει ἀσθμαίνουσα στὸ διάστημα; Ἀνεκάλυψε ἐνδεχομένως – καί, εὐλόγως, δέν τὸν ἀποκαλύπτει – τὸν ἐπιποθούμενο τρίτο δρόμο πρὸς τὸν σοσιαλκαπιταλισμό;

    Καὶ στὴν Αὐστραλία τῆς Κενοπολιτείας τί συμβαίνει; Μήπως ὡς …νησί, θὰ μποροῦσε, μὲ τὶς ἀπέραντες ἐκτάσεις της, νὰ λύσῃ τὸ μεταναστευτικὸ τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Ἀφροευρασίας, ἐξασφαλίζοντας συγχρόνως πάμφθηνα ἐργατικὰ χέρια γιὰ τὴν ἀνάπτυξή της;!.

    Τί ἐπίκειται στὴν Ἀμερική; Στὶς φαβέλες τῆς ὑποφέρουσας Νότιας, μὲ τὰ ναρκωτικά, τά «φωτεινὰ μονοπάτια», τὶς κάθε εἴδους μαφίες, τὰ καθεστῶτα τῆς Διεθνοῦς Νομισματικῆς Ταμειακῆς καὶ πραγματικῆς πείνας κ’ ἐκείνης τῶν ὑπεραριστεροαστέρων; Σὲ τί ἆραγε ἐπιμένει καὶ τί ἀναμένει τό «ἡρωϊκό» Κάστρο τῆς, μαζὶ μὲ τὸν ἡγέτη της, θνήσκουσας ἐπανάστασης; Καὶ στὴ δῆθεν ἡμιπλούσια Βόρεια; Θὰ τοὺς σώσῃ ἀπὸ τοὺς φτωχοὺς Μεξικανοὺς μετανάστες ἡ γηραιὰ ξανθή, πλούσια πάπια, μὲ τὴν ἀπερίγραπτη τραμπάλα της; Ἀγκαλιάζοντας τὴν παγωμένη ρώσικη πλαγγόνα, ὅπως ἄλλοτε ὁ ναζιστικὸς ἐφιάλτης, πετῶντας στὰ σκουπίδια τὴν πάλαι κραταιά, ἀλλὰ ντεμοντὲ πλέον, Ἀτλαντικὴ Συμμαχία καὶ προσεταιριζόμενη τὴν μπαμπέσα ἐπανακαταρρέουσα νεο-Σουλτανία τῆς κακιᾶς ὥρας καὶ ταυτόχρονα τοὺς πλέον ἀκραίους τοῦ μονίμως κυριάρχου ἑβραϊκοῦ της λόμπι;

ντόναλντ-νταίζυ-διορθώσεις

    Κ’ ἡ Εὐρώπη; Μὲ τὸ κομμένο κι «αὐτονομημένο» νησί-χέρι της καὶ τὸ σύνολο οἰκοδόμημα τῆς Ἕνωσής της νὰ ξεχαρβαλώνῃ ἕνας ψευδεπίγραφος, ἀπ’ τὴν ἀρχὴ ὕποπτος, τάχα σκεπτικισμός, ποὺ τώρα ὀρθώνεται ξεδιάντροπα, ὡς σωτήριος ἐθνικισμὸς καὶ μάλιστα δημοκρατικολαϊκός;.. Ξεχνιέται ὁ Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος; Ἡ Συνθήκη τῶν Βερσαλλιῶν, ἡ ἐκλογικὴ ἐπικράτηση τοῦ Ναζισμοῦ, ὁ Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, τὰ ἑκατομμύρια θύματα; Ἡ Βόρεια Ἥπειρος, ἡ Κρήτη, τὸ Στάλινγκραντ, ἡ Δρέσδη, ἡ Νυρεμβέργη;: Φαίνεται πὼς ξεχνιοῦνται! Ὅταν οἱ γενιὲς ποὺ ἀνδρώθηκαν δὲν ἔχουν νεκροὺς νὰ θυμοῦνται στὶς οἰκογένειές τους, εὔκολα παρέρχεται ὅποιος θυμὸς ἢ ἀγανάκτηση καὶ στρέφεται σ’ ἄλλα ἡ ὀργή, ἀκόμα καὶ σ’ ὅ,τι εἶν’ ἀπολύτως ἀντίθετο στὴ λογικὴ διέξοδο καὶ λύση τοῦ προβλήματος: ξανά στὸ αἷμα!..

    Ποιά ὅμως ἀπ’ ὅσα ζοῦμε σήμερα περνᾶν ἀπαρατήρητα; Τί καλύπτει ἡ σκόνη κι ὁ ὀρυμαγδὸς τῶν γεγονότων; Μὰ σχεδὸν τὰ πάντα! Καὶ πρωτίστως τὸ ὅτι ἀκριβῶς: ὅλοι μαζὶ  δ έ ν  μποροῦμε! Ὄχι γιατὶ πρέπει νὰ στραφοῦμε σὲ κανέναν ἀδιέξοδο ἀτομοκεντρισμὸ καὶ περιχαράκωση ἢ ἄρνηση τοῦ ἄλλου, τῆς συνεργασίας, τῆς συνύπαρξης, τῆς κοινωνίας. Ἀλλὰ γιατὶ πρέπει νὰ ξυπνήσουμε σὲ μιὰν ὀδυνηρὴ αὐτοσυνειδησία κ’ εὐθύνη, ἀπελευθερούμενοι ἀπ’ ὅποια παραμυθητική, βολική μας συνήθεια κ’ ἐγκατάλειψη σ’ ἐπικίνδυνες ἰδεοληπτικὲς ἐξαρτήσεις, ποὺ μᾶς καθηλώνουν ἀνήμπορους κι ἀπράγμονες. Κυρίως εἰπεῖν: ἀνίκανους νὰ σκεφθοῦμε -πρωτίστως!

    Ἡ Δημοκρατία εἶναι ἱερή! Ἂν ὅμως ἐπιλέγῃ τὴν αὐτοαναίρεσή της; Τότε δέ μᾶς ἀρέσει! Καὶ θέλουμε νὰ τῆς κόψουμε τὰ χέρια ἢ τὰ πόδια! Εἶναι ὅμως θέμα γούστου; Ἢ πρέπει νὰ ὑπακούσουμε καὶ νὰ ὑποταχθοῦμε «δημοκρατικά» στὴν ἐκλογικὰ ἐπικρατήσασα πλειοψηφία;: Τοῦ Ναζισμοῦ, ἂς ποῦμε! Ἢ τοῦ ἐκλεγμένου Τούρκου ἡγέτη, ποὺ ὁ λαός του πρόσφατα ἀπέτρεψε στρατιωτικὸ πραξικόπημα, μὲ τὶς γνωστὲς συνέπειες ποὺ ἐξακολουθοῦν. Ἢ τοῦ προαμφισβητήσαντος, τυχὸν ἐναντίον του ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα, ἀμερικανοῦ ὑποψηφίου, ποὺ ἐξελέγη μὲ τὸν ἰσχυρισμό, ὅτι κι ἂν ἀκόμα πυροβολήσῃ κάποιον στὴ Νέα Ὑόρκη θὰ …ἐκλεγῇ!..

    Ἡ Δημοκρατία δὲν ἔχει ἀδιέξοδα μᾶς κανοναρχοῦν ὅσοι ἔχουν (προφανές) ἐκλογικὸ συμφέρον, ὅπως κ’ οἱ ἀντίπαλοί τους, ποὺ ὑπερασπίζονται τὴν πολιτικὴ σταθερότητα μὲ τὴν σύστοιχη χυδαία ἰδιοτέλεια!  Ἂς χαίρωνται τὰ διέξοδα λοιπόν, ἀπὸ τὴ δημοκρατικὴ συμπεριφορὰ τῶν Ἀθηναίων ἔναντι τῶν Μηλίων ἕως τὸ ἀποτέλεσμα τῶν τελευταίων ἀμερικανικῶν ἐκλογῶν κι ὅ,τι ἄλλο ἀκολουθήσῃ!

    Μήπως ὅμως εἶναι καιρὸς ν’ ἀφήσουμε τ’ ἀστεῖα καὶ νὰ σκεφθοῦμε ἐπιτέλους κ’ ἐλευθερωθοῦμε  ὑ π ε ύ θ υ ν ο ι   κάποτε κι ὄχι πάντα ἀγόμενοι καὶ φερόμενοι ἀπ’ τὴν κίνηση τοῦ κοινωνικοῦ (κ’ ἐκλογικοῦ) ἐκκρεμοῦς τοῦ Κροπότκιν στὴν Ἠθική του ἢ τοῦ νεωτέρου Καῖσλερ στὸν Κομισσάριο καὶ τὸ Γιόγκι; Γιατὶ ἡ Δημοκρατία εἶναι μὲν εὐκαιρία ὄχι ὅμως πανάκεια! (Θρύψαλα,  Διορθώσεις, 2015,  σελ.  30)! Δὲ μποροῦμε νὰ ἐπαναπαυθοῦμε στὸν λειτουργικὸ αὐτοματισμό της καταργῶντας τὴ σκέψη μας κι ἀφηνόμενοι στὶς πάγιες γενικὲς ροπὲς καὶ τάσεις μας. Σ’ αὐτὸν τὸν ὕπνο βρῆκαν καταφύγιο ἐξουσιομανεῖς  δημαγωγοί, ποὺ ἐπέφεραν ἀσύλληπτα τρομακτικὲς κατάστροφὲς διαιωνίως καὶ παντοῦ. Ἂς μὴ διερωτηθῆ κανείς: Τότε τί; Γιατὶ προδιατυπώθηκε ἡ ἀπάντηση: Νὰ σκεφθῇ! Ὄχι κυρίως ἡ ψῆφος (ὑπερτιμημένη πάντοτε) ἀλλὰ τὸ  ἐ ν δ ι ά θ ε τ ο   ἐξέλεξε ὅποιους ἐξέλεξε καὶ στὴ Γερμανία (ἄλλοτε καὶ τώρα) καὶ στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Ἑλλάδα καὶ παντοῦ. Αὐτό καθοδηγεῖ καὶ ἀπολυταρχίες ἄλλωστε, γιατὶ λειτουργεῖ σάν: ὁ φόβος τῶν Ἰουδαίων, γιὰ κάθε ἐξουσία, ἔστω κι ἂν δέν ὁμολογῆται! Ὅταν ὅμως ἡ σκέψη φωτίσῃ τὸ ἐνδόμυχο, ὅποια ψῆφος κι ἂν πέσῃ στὴν κάλπη, θὰ τρέμουν πάντα νὰ τὸ παραγνωρίσουν ἢ νὰ τὸ παραβοῦν, ὅσο κι ἂν θέλουν.

    Μποροῦμε πάντοτε νὰ προβοῦμε σὲ μιὰ συλλογικὴ πράξη. Ποτὲ ὅμως δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε μιά …συλλογικὴ σκέψη!.. Ποὺ θὰ μεταλλάξῃ μάλιστα τὸ μέχρι σήμερα ἀνεπίγνωστό μας ἐνδιάθετο σ’  ἐ ν ε π ί γ ν ω σ τ ο,  ὅποια πολιτικὴ προτίμηση κι ἂν ἔχωμε. Γιατὶ σημασία ἔχει μόνον ἡ  ο ὐ σ ί α  τῆς ὅποιας  π ρ ά ξ η ς. Καὶ τοῦ σχεδιασμοῦ της! Κι ὄχι τὸ  δ ῆ θ ε ν  τῆς σκοπιμότητας. Ἕνα βαθύτατο, ἐντονώτατο:  ἄ ι  σ ι χ τ ί ρ  ἀπόλυτης ἀγανάκτησης, ἐξέλεξε ὅποιους ἐξέλεξε καὶ τώρα καὶ πάντα, ἐδῶ καὶ παντοῦ, σ’ ὅλα τὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς δημοκρατίας κι ὄχι ἡ ψῆφος στὴν κάλπη! Γιατὶ αὐτή ἡ ἀπέχθεια κατεῖχε ὅλους ἀνεξαιρέτως, ἀκόμη (καὶ πρωτίστως): τοὺς διαφορετικά ψηφίσαντες! Ἀπὸ τὸν ἐξοστρακισμὸ τοῦ Ἀριστείδη (καὶ τὸ θρυλούμενο ἐπεισόδιο μὲ τὸν ἴδιο) ἕως τὶς πλέον πρόσφατες ἐκλογὲς καὶ δημοψηφίσματα, ἐδῶ καὶ παντοῦ τοῦ κόσμου. 

    Ἡ παγκυρίαρχη ἐσώτατη τάση ἐκλέγει. Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσιαστική, ἀληθὴς κάλπη. Καὶ κανείς, ἐκλεγόμενος, δὲν δύναται νὰ τὴν ἀγνοήσῃ ποτέ. Ἂν ὅμως εἶναι συνειδητὴ καὶ πάμφωτη σὰν καλοκαίρι, ὅπως λέει ὁ Ἐλύτης, κι ὄχι σκοτισμένη κι ἀπροσανατόλιστη, ὅπως συνήθως, ὁπότε ἄγεται καὶ φέρεται τῇδε κἀκεῖσε καὶ χτυπᾷ μ’ ἀκάθεκτη ὁρμὴ σὰν τὴ μύγα στὸ τζάμι;!.

    Τί θὰ μποροῦσε ἆραγε νὰ συνταράξῃ τὴ συνείδηση, νὰ τὴν ξυπνήσῃ καὶ νὰ φωτίσῃ τὸ συμβαῖνον; Ὁ θεωρητικὸς λόγος κάποιου, ὅσο σοφοῦ, ἢ ἕνα συγκλονιστικὸ γεγονὸς ποὺ θ’  ἀ π ο κ α λ ύ ψ ῃ  τὴν ἀλήθεια; Τί ἔχει καταλυτικὴ ἐπίδραση στὰ παιδιά; Ὁ συμβουλευτικὸς λόγος τῶν γονέων, ὁ διδακτισμὸς τῶν διδασκάλων ἢ τὸ ζωντανὸ γεγονὸς τῆς πραγματικῆς τους ζωῆς ποὺ παρακολουθοῦν καθημερινά;..

    Ἀλίμονο!.. Ὁ παρὼν καιρὸς μόνον οὐχὶ φωνὴν ἀφιεῖς: κραυγάζει! Οἱ συνειδήσεις ὅμως βαρύτερα ὑπνώττουν, ἐθισμένες στὴν τοξικότητα τῆς ἐξαλλοιωτικῆς φενάκης ποὺ τὶς διέπει. Γιατὶ ἡ ἐξουσία – ὁ «βασιλιάς» – δὲν εἶναι ἁπλῶς γυμνός, παρὰ ἕνας ξεκαπίστρωτα ἀσυνείδητος, ἀπολύτως ἀνάξιος ὄχι μόνο τῆς «βασιλείας», ἀλλὰ τῆς παραμικρῆς, γιὰ τὰ ἐλάχιστα ἐμπιστοσύνης, σφετεριστὴς τῆς θέσεώς του, ἐλέῳ τῆς ψήφου καὶ κυνικὸς ἐπιδειξίας τῆς ἀναίσχυντης γλώσσας του, ἐνώπιον τῶν ἰδίων ψηφοφόρων! Οἱ ὁποῖοι πῶς ἀντιδροῦν;: ἀναζητῶντας ἐξ ἴσου ἀναξίους ἢ ἀναξιωτέρους, ἐδῶ καὶ παγκοσμίως! Κατάτρυχώμενοι ἀπὸ τὸ πάθος καὶ τὸ πάθημα τῆς πολιτικῆς ἀπάτης! Δεξιᾶςἀριστερῆς. Συντηρητικῆς ἢ προοδευτικῆς δῆθεν…

    Τὸ θέμα ὅμως δὲν εἶναι στὴ συντήρηση ἢ τὴν πρόοδο ἀλλὰ στὸ  δ ῆ θ ε ν. Θὰ ζούσαμε ἄριστα καὶ μὲ συντήρηση οἱ προοδευτικοὶ καὶ μὲ πρόοδο οἱ συντηρητικοί, ἂν ἀντὶ ἐξουσίας εἴχαμε  ἡ γ ε σ ί α.  Ἀντὶ χυδαίας καὶ αἰσχρῆς κάρπωσης εἴχαμε ὄντως προσφορά. Ἀντὶ τοῦ μηδενὸς τῆς σκοπιμότητας εἴχαμε τὸ ὅ,τι τῆς  ο ὐ σ ί α ς. Ἂν ἀντί νὰ παρατηροῦμε μόνο τοὺς ἄλλους, στρέψουμε τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως καὶ τὸ μεγεθυντικὸ φακό, πρωτίστως στὸν ἑαυτό μας. Ἀλλά: εἶναι βαρειά ἡ καλογερική, λένε γιὰ ὅ,τι ἀπαιτεῖ κόπο καὶ προσωπικὲς θυσίες τοῦ κακομαθημένου ἐγώ!.. Τί ἄλλο, χειρότερο, ἀναμένεται παγκοσμίως -ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ γίνῃ ἀντιληπτὸ πὼς ἡ ἐξουσιομανία κ’ ἡ μεθόδευση τῆς ἅλωσης καὶ πάσῃ θυσία διατήρησης τῆς ἐξουσίας, ἀναλώμασι τῶν πολιτῶν, ἐξουθενώνει τοὺς πάντες, ἀδιακρίτως πεποιθήσεων; Ποτέ οἱ προθέσεις τῆς ἐξουσίας δὲν ἦταν τόσο ἀπροκάλυπτα κυνικὲς κ’ ἐναντίες  ὅ λ ω ν  τῶν πολιτῶν. Ἀκόμα κι ὁ Ναζισμὸς ἀπέκρυπτε τὰ κρεματόρια τῆς τελικῆς του λύσης!.. Τώρα προβάλεται ὡς ὑπέρ μας τὸ ἀπολύτως ἐναντίον μας -ἠθικὴ ἀξία εἶναι πλέον ὄχι μόνον ἡ οἰκονομικὴ ἐξουθένωση, ὁ νοητικὸς ἀφοπλισμός, ὁ πνευματικὸς εὐνουχισμός, ἀλλ’ αὐτὸς ὁ φόνος μας! Τὸν ὁποῖο, ἀνεπιγνώστως καὶ ἀνεπερείστως, ἀποφασίζομεν καὶ ψηφίζομεν, μέσα στὸ παγκόσμιο ἀλαλοὺμ τῆς καθολικῆς κατάρρευσης.

    Ἴσως ὅμως νὰ εἶναι διαφορετικὰ τὰ πράγματα κι ὅλ’ αὐτὰ ἁπλῶς: ὑπερβολές! Πιθανὸ νὰ ἔχουμε ἀρκετὸ δρόμο ἀκόμη ὣς τὴν κόλαση τοῦ Δάντη καὶ τοῦ Ἱερώνυμου Μπός. Κ’ οἱ ἀντοχές μας: ἰσχυρότερες τῶν νομιζομένων κι ἀπ’ τὸν ἴδιο τὸν Διάβολο…