Κύριο ἄρθρο τεύχους 43

Ἄβυσσος ἄβυσσον ἐπικαλεῖται.

Παλαιὰ Διαθήκη, Ψαλμοὶ ΜΑ΄ 8.

 

Τοῦ θηρίου

 

Μή φεύγῃς θηρίο –

θηρίο μὲ τὰ σιδερένια δόντια!

Θὰ σοῦ φτειάξω ἕνα ξύλινο σπίτι,

θὰ σοῦ δώσω ἕνα λαγήνι,

θὰ σοῦ δώσω κ’ ἕνα κοντάρι·

θὰ σοῦ δώσω κι ἄλλο αἷμα νὰ παίζῃς!

 

Θὰ σὲ φέρω σ’ ἄλλα λιμάνια

νὰ δῇς τὰ βαπόρια πῶς τρῶνε τὶς ἄγκυρες

πῶς σπάζουν στὰ δυό τὰ κατάρτια

κ’ οἱ σημαῖες ξάφνου νὰ βάφωνται μαῦρες.

 

Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τὸ ἴδιο κορίτσι,

νὰ τρέμῃ δεμένο στὸ σκοτάδι τὸ βράδι,

θὰ σοῦ βρῶ πάλι τὸ σπασμένο μπαλκόνι

καὶ τὸ σκύλο οὐρανό

ποὺ βαστοῦσε τὴ βροχὴ στὸ πηγάδι.

 

Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τοὺς ἴδιους στρατιῶτες,

αὐτόν ποὺ χάθηκε – πᾶν τρία χρόνια –

μὲ τὴν τρῦπα πάνω ἀπ’ τὸ μάτι,

κι αὐτόν ποὺ χτυποῦσε τὴ νύχτα τὶς πόρτες

μὲ κομμένο τὸ χέρι.

Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τὸ σάπιο τὸ μῆλο.

Μή φεύγῃς θηρίο –

θηρίο μὲ τὰ σιδερένια δόντια!

Μίλτος Σαχτούρης

 Ἀνθολογία Η.Ρ.Η.Σ. Ἀποστολίδη, Ἡ Ποίηση,  Ἀθ. 2010, Τὰ Νέα Ἑλληνικά, 12η ἔκδ., σελ. 1290.

***

Ἡ Ὕβρις

    Ἐλέῳ θεοῦ, ὅπλων, δημοκρατικῆς (ὅλα κι ὅλα!) ψήφου, ἡ ἐξουσία εἶναι πάντα ἡ Ὕβρις. Καθ’ ὅ  ὁ ρ ί ζ ο υ σ α:  δηλαδὴ ἐπιτρέπουσα ἢ ἀπαγορεύουσα. Μιὰ δαμόκλειος σπάθη ἀποκόπτουσα προκρούστεια ὅ,τι δέν δύναται νὰ ἐντάξῃ στοὺς ἑκάστοτε ὁρισμούς της. Ὅ,τι ξεφεύγει ἀπ’ τὴν περιωρισμένη ἐποπτεία καὶ τοὺς τομεῖς τοῦ «ρυθμιστικοῦ» ἐνδιαφέροντός της. Κι αὐτὸ ποὺ δέν ἐγκλωβίζεται ποτέ καὶ πουθενά εἶναι ἡ οὐσία τῆς ζωῆς: ἡ δημιουργία. Ἂς μὴ πάῃ ὁ νοῦς στὰ μεγάλα ἔργα τῆς Τέχνης, τῆς Ἐπιστήμης, τῆς Τεχνολογίας. Κάθε μέρα μπορεῖ νάναι συμπαντικὰ δημιουργική -μ’ ὅ,τι κανεὶς κι ἂν ἀσχολῆται. Γιατ’ εἶναι διαρκῶς καινούργια κι ἄφθορη κι ὁ ἄνθρωπος  ἄ λ λ ο ς  ἀπ’ ὅ,τι χθές, ἐμπειρότερος, δεξιώτερος, πληρέστερος.

    Μποροῦμε ν’ ἀναλογιστοῦμε πῶς ἀντιμετώπισε ἡ ἐξουσία τοὺς δημιουργοὺς ἀπ’ τὸ ἀπώτατο παρελθὸν ὥς τὶς μέρες μας σ’ ὅποιον τόπο, ὅποιον καιρό. Τοὺς μεγάλους καὶ διακριτοὺς ἀλλὰ καὶ τούς «μικρούς» καὶ καθημερινούς: Φονικά. Θυμηθῆτε τό: Μή μου τοὺς κύκλους τάραττε, ποὺ κραύγασε ὁ Ἀρχιμήδης πρὶν πεθάνῃ! Ἦταν γνωστὸς καὶ «μεγάλος»! Πόσοι ὅμως «μικροί» κι ἄγνωστοι πέθαναν μαζί του σ’ ἐκείνη ἢ ὅποια πολεμικὴ ἐπιδρομή; Μήπως χρειάζεται νὰ δοῦμε τὶς «εἰρηνικές» ἐπιβολὲς τῆς ἐξουσίας; Ποὺ ἀνατρέπουν τὴ δημιουργικὴ προϋπόθεση τῶν ἀνθρώπων, ματαιώνοντάς την μὲ μονότονη φονικότητα;..

    Ὑπῆρξαν, βέβαια, καὶ Ἡγέτες -ὄχι ἐξουσιαστές! Ἐμπνευσμένοι οἱ ἴδιοι καὶ δημιουργικοί. Ποὺ ἀνέκοψαν τὴν καταγενετικὴ ἐπιμονὴ τῆς ἐξουσίας. Ἐλευθέρωσαν δυνάμεις καὶ πέτυχαν σχεδὸν ἀπίστευτα -θαύματα. Διάττοντες, λαμπεροί ἀστέρες, διέγραψαν τὴν φωτεινή τους πορεία σ’ ἕνα ἐξοντωτικὰ ἐξουσιαστικὸ σκοτάδι αἰώνων. Κι ὅμως! Ὁ Ἀλέξανδρος σεβάστηκε τὸ σπίτι τοῦ Πινδάρου, ὅταν ἰσοπέδωσε τὴ Θήβα καὶ πέτυχε νὰ συνενώσῃ τοὺς Ἕλληνες. Ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχε, ἆραγε, οὔτε ἕνας δημιουργικὸς ἀγγειοπλάστης, σκυτοτόμος, ξυλουργός, ἄξιος, ἐπίσης, τοῦ σεβασμοῦ του;..

    Σήμερα διακρίνεται κανένας «πρωθηγούμενος», ὁπουδήποτε ἐν τῷ κόσμῳ, ὅποια πολιτικὴ χροιὰ κι ἂν ἔχῃ τὸ καθεστώς του, ὅπως κι ἂν ἐγκατεστάθη στὴν ἐξουσία, ποὺ ἀποσπᾶ τὸ σεβασμό, τὴν ἐπιείκεια ἴσως, τὴν ἀνοχὴ ἔστω, ἢ ὁποιοδήποτε αἴσθημα πλὴν τοῦ ἀποτροπιασμοῦ;..

    Μετὰ τὸ αἷμα τοῦ Β΄ Παγκοσμίου στὶς μάχες, τὶς ἐκτελέσεις στὶς κατεχόμενες χῶρες ποὺ ἀνθίσταντο, τὰ κρεματόρια καὶ τὶς τερατώδεις ὑλικὲς καταστροφές, γεννήθηκε, μές στὸν ἀναβρασμὸ τῆς ἀνοικοδόμησης καὶ παρά τὸν ἀμέσως γιγαντωθέντα Ψυχρὸ Πόλεμο, μιὰ ἐλπίδα εἰρήνης, συναντίληψης, συνεννόησης στὴν Εὐρωπαϊκὴ Δύση. Ἡ δεινὰ κατακερματισμένη Γερμανία κ’ ἡ ἀπόμακρη Ἰαπωνία, ἔσκυψαν τὸ κεφάλι σὲ μιὰν ἐπίμονη κι ἀτέρμονη ἐργασία, ποὺ ἀπέφερε σύντομα καρποὺς μετὰ καὶ τὴ συγκρατημένη «γενναιότητα» τῆς συμμαχικῆς ἀνοχῆς, γιὰ νὰ μὴν ἐπαναληφθῇ ἡ Βαϊμάρη.

    Ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας μεταπολεμικὴ δεκαετία τοῦ 1950 φύτρωσε καὶ βλάστησε ἡ ἰδέα μιᾶς εἰλικρινοὺς Ἕνωσης τῆς Εὐρώπης, ποὺ πέρα ἀπὸ Κοινωνίες τῶν Ἐθνῶν καὶ Ο.Η.Ε. θὰ μποροῦσε ὁριστικὰ καὶ τελεσίδικα ν’ ἀπομακρύνῃ κάθ’ ἐνδεχόμενο ἐπανάληψης τοῦ ἐφιάλτη.

    Ξεκίνησαν προσεκτικά, πατῶντας ἀκροποδητί, σ’ ἀσφαλεῖς, ὅπως θεωροῦσαν, βάσεις: τὴ Δημοκρατία καὶ τὸ Κέρδος. Μόνο Ἕξι, ἀρχικά, χωρῶν. Ἡ, τότε συνεκτική, Ἀτλαντικὴ Συμμαχία τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τὸ ἀντίπαλον δέος τῆς Κομμουνιστικῆς ἐπικράτειας, βοήθησαν, θέλωντας καὶ μή, τὴν προσπάθεια. Ποὺ καλόβλεπαν οἱ Ἀμερικανοί, θεωροῦντες κι αὐτοί, μὲ τὴ σειρά τους, πιό εὔκολα-ἄνετα-ἄμεσα χειραγωγήσιμη τὴν ἑνωμένη Εὐρώπη! Γι’ αὐτὸ καί «πίεσαν», νὰ περιληφθοῦν ἀμέσως καὶ συλλήβδην ὅλες οἱ πρώην κομμουνιστικὲς χῶρες, μὲ τὰ ἤδη ρεβανσιστικά, φιλοαμερικανικά, δεξιὰ κάθεστῶτα. Ὥστε νάχουν προεξασφαλισμένη καὶ τή «δημοκρατική» πλειοψηφία τῆς «ἰσότιμης» ψήφου τῶν κρατικῶν μορφωμάτων της, γιὰ τὴ διαμόρφωση μιᾶς πολιτικῆς σύμφωνης μὲ τὰ συμφέροντα τῆς μεγάλης ἀμερικανικῆς ἐξουσίας.

    Ἡ μαγιονέζα «ἔκοψε» μὲ τὸ ἐξαγγελθὲν καὶ πραγματοποιηθὲν Γαλλικὸ δημοψήφισμα γιὰ τὸ Εὐρωπαϊκὸ Σύνταγμα κ’ ἔγινε ἀραρούτι-χυλός ἀκατάπιωτος, μὲ τὸ γιὰ ἀποχώρηση Ἀγγλικό «ἐπίτευγμα»! Ἔμεινε τὸ κοινὸ νόμισμα -ὄργανο τῆς ἀχαλίνωτης πλέον Γερμανικῆς διαχείρισης κι οἰκονομικῆς ἐπιδίωξης τοῦ ἴδιου παλαιοναζιστικοῦ ζωτικοῦ χώρου! Μές στὴν Εὐρώπη τῶν πολλῶν «ταχυτήτων» καὶ τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων μικρῶν, ἀδυνάμων λαϊκῶν συνόλων, ἀγομένων καὶ φερομένων ἀπὸ ποδοσφαιρικῆς δημαγωγίας ἀνέμους καὶ θύελλες, εὔκολο εἶναι νὰ προβλεφθοῦν ἐπερχόμενα δεινά, μάλιστα δέ, ἂν εἶναι ἤδη παρόντα!..

    Καὶ τὸ ἀμερικανικὸ ὄνειρο;: Προσγειώθηκε ἄτσαλα σ’ ἕνα γερο-ψευδομοντέρνο τουϊτεράκια ἐπιχειρηματία, ποὺ ἐπιδεικνύει στὴν κάμερα τὴν ὑπογραφή του στὰ ὅποια – γιὰ τὰ σκουπίδια – διατάγματά του! Φυτρώνουν καὶ κραταιώνονται πάμπολλα τέτοια ἄνθη τοῦ κακοῦ στὸ δηλητηριῶδες κλῖμα τῆς Ἄγριας Δύσης καὶ δὲν εἶναι δὰ ἀπορίας ἄξια ἡ δημοκρατικὴ ἐπιλογή του, μὲ  λ ι γ ώ τ ε ρ ε ς  ψήφους τῆς ἀντιπάλου του, στὸ λίκνο τῆς σημερινῆς παγκόσμιας, ὅπως ἐναβρύνεται μὲ τὸ ἄγαλμά της, δημοκρατίας κ’ ἐλευθερίας!

    «Σοβαροί» ἄνθρωποι στὴν Εὐρώπη, πολιτικοὶ τῆς καρπαζιᾶς κι ἀνυποψίαστοι ἁπλοῖ πολίτες περίμεναν, κ’ ἴσως περιμένουν ἀκόμα, νὰ δοῦν τί θὰ πράξῃ!.. Λές καὶ δέν ἔφταναν τὰ προεκλογικά του ἀλαμπουρνέζικα! Θὰ ἀπομόνωνε, μὲ τζάμπα τοῖχο, τοὺς κακοὺς Μεξικάνους, θὰ ἔδιωχνε τοὺς χειρότερους Μουσουλμάνους, θὰ τάφτειαχνε μὲ τὸν KαGεBίτη, θὰ διέλυε τὸ ἀναχρονιστικὸ ΝΑΤΟ, θὰ μάλωνε τοὺς Κινέζους, θὰ καταργοῦσε τὴν κοινωνικὴ ἀσφάλιση καὶ μ’ ὅλ’ αὐτὰ θὰ μεγάλωνε τὴν Ἀμερικὴ πούχε …μικρύνει ὁ, τουλάχιστον νουνεχής, προκάτοχός του!.. Ὁ ὁποῖος, μόλις ἀντελήφθη τὴν παγίδα τῆς ἐμπλοκῆς, ἀποστέλλων τὸ στόλο στὴ Συρία τοῦ πολλάκις, χημικῶς, ἐξαμαρτήσαντος τυρρανίσκου τῆς ἀείποτε (κομμουνιστικῆς ἢ μή) Ρωσίας, εἶχε τὸ θάρρος νὰ τὸν ἀποσύρῃ ἀμέσως ἐνῷ ὁ γεροτραμπάλας ἔρριξε τὴ μὴ χημικὴ ἢ πυρηνικὴ μαμά-βόμβα ἐπὶ δικαίων καὶ ἀδίκων! Κι ἀρχίζει νὰ γίνεται «σοφός», ἐπικαλούμενος τὴ βοήθεια τοῦ Κινέζου γιὰ νὰ μὴ γίνῃ ξανά …τῆς Κορέας! Γενικῶς πράττει ὅ,τι πρὸς στιγμήν «συμφέρει», μὴ ἔχοντας τίποτα στὸ νοῦ του, παρὰ μόνο ἐκεῖνο ποὺ εἶχε σ’ ὅλη του τὴ ζωή: τὸ κατ’ αὐτὸν νομιζόμενο κέρδος! Καὶ θαυμάζει τόν «ὁμόλογό» του νεαρό, γιατὶ κατέλαβε καὶ διατήρησε δολοφονικὰ τὴν ἐξουσία στὰ 26 του, ἐνῷ ἐκεῖνος μόλις στὰ 70 του!..

    Ἂν κάποιος ἐπιθυμῇ, μπορεῖ νὰ κάνῃ ὅποια ἀναδρομὴ θέλει, στὸ παρελθὸν ἢ τὸ παρὸν πάσης ἐν τῷ κόσμῳ ἐξουσίας, ἡμεδαπῆς ἢ ἀλλοδαπῆς, καὶ νὰ καταλήξῃ στὸ ἴδιο συμπέρασμα.

    Ἀμέσως γεννιέται, λοιπόν, τὸ ἐρώτημα: Ἂν πᾶσα ἐξουσία εἶναι Ὕβρις τότε, τί ἀντ’ αὐτῆς;

   Ἀνατρέχοντας στὸ ἀπώτατο παρελθόν, βρίσκει πὼς ὅταν καλλιεργήθηκε ἡ γῆ καὶ συγκεντρώθηκαν ἀγαθά, προέκυψε ἡ ἀνάγκη τῆς φύλαξης ἀπὸ ἐπιβούλους ποὺ ἐπιθυμοῦσαν νὰ ὠφεληθοῦν. Καὶ θεσπίστηκαν φύλακες-στρατιῶτες καὶ ὀργανωτές-συντονιστές-διατάκτες -ἄρα: ἐξουσία ἀναπόφευκτη, ὅπλα, κανόνες, δικαιοσύνη, ὀργάνωση καὶ τὰ παρόμοια. Πολλοὶ τὸ εἶδαν, καὶ τὸ βλέπουν, σὰ βῆμα πολιτιστικό, προόδου, ἀπὸ τὴν ἀγριότητα καὶ κυνηγε-τικὴ (τῆς τροφῆς) ἀβεβαιότητα. Συγχέουν ὅμως τὴν ἀναγκαιότητα μὲ τὴν πρόοδο, ὅπερ ἄτοπο.

    Ἀλλὰ κι ἀναγκαιότητα μόνο νὰ ἦταν, δὲν ἔπαψε νὰ ἐξακολουθῇ τέτοια, ὥς τὶς μέρες μας. Ἢ θὰ προτιμούσαμε μιὰ τυχαία ἐπιβολὴ ὁπωσδήποτε ἀνεξελέγκτων δυνάμεων τῆδε κακεῖσε; Ποὺ θάταν ἐξουσία ξανά, καὶ μάλιστα αἴσχιστη, ὡς ἰδιαζόντως ἀνερμάτιστη.

   Ἀντικρύζοντας τ’ ἀντίγραφα τῆς κλεμμένης ζωφόρου τοῦ Παρθενώνα στὸ σταθμὸ τοῦ μετρὸ στὴν Ἀκρόπολη ἀναλογίζομαι, μεταξὺ ἄλλων καὶ πόσο ἄρρηκτα συνδεδεμένο μὲ τὸν ἄνθρωπο ἦταν διαιωνίως τὸ ἄλογο! Περίπου sine qua non ὅρος τῆς καθημερινῆς ζωῆς του, μέχρι καὶ τὰ μέσα τοῦ προηγούμενου αἰώνα! Σήμερα ἐγκατελείφθη, ἐπιστρέφοντας ἐλεύθερο στὴ Φύση, ἀφοῦ ἡ Ἐπιστήμη, ἡ Βιομηχανία κ’ ἡ Τεχνολογία βρῆκαν προσφορώτερους τρόπους.

    Ἕως ὅτου ὅμως, στὸ ἄγνωστο – ἴσως ὄχι μακρυνό – μέλλον, ἡ ἀνθρώπινη ἐπίνοια κ’ ἡ Τεχνολογία ἀνακαλύψῃ κεκρυμμένες δυνατότητες τακτοποίησης τῶν ἀνθρωπίνων, πρέπει νὰ ἔχουμε, ἀνθ’ ἡγετῶν, ἐξουσιαστές; Ἀντί ἀλόγων, καμηλῶν, ἐλεφάντων: γαϊδούρια ξεσαμάρωτα;.. Τὰ ὁποῖα, μάλιστα, ὄχι μόνον ἀνεχόμεθα ἀλλά, θεωροῦμε ἀναγκαῖα γιὰ τὴ ζωή μας;.. Παγκοσμίως;..

    Ἡ Τεχνολογία, ἐπὶ τοῦ παρόντος, ἀδυνατεῖ νὰ ρυθμίζῃ τὰ ρυθμιστέα, χωρὶς μεσολάβηση! Ἀλλὰ ἡ ἀνθρώπινη συνείδηση δύναται νὰ ἔχῃ ἐπίγνωση τοῦ συμβαίνοντος καὶ αὐτεπίγνωση ἐδῶ καὶ τώρα!  Ἔ χ ε ι  ἤδη τὴ δυνατότητα! Ἡ ὁποία ὅμως εἶναι σκοπίμως στὴν κατάψυξη, ἀπὸ τοὺς πάσης φύσεως ἐξουσιάζοντες καὶ τοὺς καραδοκοῦντες διαδόχους τους!

    Δὲν χρειάζεται κάτι ἰδιαίτερο. Καμμιά εἰδικὴ σωματικὴ προσπάθεια ἢ κίνδυνος προσωπικὸς καὶ κοινωνικός, πράξεως πολυμόχθου καὶ βαρειᾶς, ἀτομικῆς ἢ συλλογικῆς. Ἀναπνέουμε, βλέπουμε, ἀκοῦμε, ὀσφραινόμαστε κι ἀγγίζουμε χωρὶς κανένα κόπο. Μὲ τὶς πέντε αἰσθήσεις εἰσπράττουμε καὶ συνειδητοποιοῦμε τὸν Κόσμο. Ἔ, λοιπόν, μὲ τὶς ἴδιες αἰσθήσεις μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε: τὸ συμβαῖνον! Καὶ μελετῶντας τὴν Ἱστορία (ἀπωτάτη, ἀπωτέρα καὶ πρόσφατη) νὰ ξεχωρίσουμε, χωρὶς πολλά-πολλά, τὴν ἦρα ἀπ’ τὸ σιτάρι: Ποιός εἶν’ ἡγέτης (ἔστω κακός) καὶ ποιός ἐξουσιαστής (ἔστω ἠπιότατος)· ποιός μές στὴ δίνη τῆς ἡγεσίας θυσιάζει καὶ ποιός μὲς στὴν παράκρουση τῆς ἐξουσίας καταλύει…

    Ὄχι γιὰ νὰ ἐπιλέξουμε καλὸ ἢ μή κακό διατάκτη μά: γιὰ νὰ ἔλθουμε εἰς ἐπίγνωσιν! Ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἁπλᾶ μιὰ ἀκόμη γνώση ἀλλὰ μιὰ ἀκατανίκητη δύναμη πέραν καὶ ὑπεράνω παντὸς ἐξουσιάζοντος: Εἶν’ ἐλευθερία. Κ’ ἐνῷ ὁ Καῖσαρ ἔχει ἀνάγκη κανόνων, νομίσματος, ὅπλων, σκῆπτρου, ὁ ἐλεύθερος ὄχι μόνο δέ σκύβει ἀλλ’ εἶναι παντοδύναμος σὰν τὴ Φύση -ἕνα μ’ αὐτήν, ἴδιος αὐτή!

   Ὅταν δὲν λειτουργοῦν οἱ αἰσθήσεις τό «χῶρο» τους καταλαμβάνουν, μάνι-μάνι, οἱ παραισθήσεις! Εἶναι γνωστὸ τὸ μαρτύριο τῶν ἀκρωτηριασμένων. Τοὺς πονᾶ τὸ πόδι ἢ χέρι ποὺ λείπει, γιατὶ τὸ κομμένο νεῦρο αὐτό τὸ μήνυμα στέλνει στὸν ἐγκέφαλο! Ὁ ὁποῖος  ἐκλαμβάνει τὸ ἐλλεῖπον σὰν ὑπάρχον!

    Πλῆθος πραγμάτων ἐνοχλοῦν, ἐμποδίζουν, ἐξουδετερώνουν, ἀκυρώνουν τὶς αἰσθήσεις. Δέ φταίει ὁ ἐγκέφαλος ποὺ  ἄ λ λ α νοεῖ καὶ βάσει αὐτῶν ἐνεργεῖ, ἀλλὰ τὰ λαθεμένα σήματα ποὺ διεβιβάσθησαν. Δέν εὐθύνεται ὁ ὑπολογιστὴς ἂν λάθος πλῆκτρο ἄγγιξα ἀντὶ τοῦ ὀρθοῦ…

    Ἡ ὁρμὴ πρὸς τὴν τροφὴ γιὰ ἐπιβίωση, μπορεῖ νὰ διαστραφῇ σὲ λαιμαργία ἢ ἀνορεξία. Ἡ ὁρμὴ γιὰ τὴν ἀναπαραγωγὴ σ’ ἀποχαλίνωση κ’ ἐξουθένωση. Ἡ διάθεση τοῦ κάλους πρὸς τὴν ἀσχήμια, τῆς δημιουργίας πρὸς τὴν καταστροφή, τῆς θείας περιεργείας τοῦ ἐπιστήμονα ἐρευνητῆ στὴ βαρεῖα φαυλότητα τοῦ ἀνεπέρειστου.

    Ἐκτὸς τῆς «φυσικῆς» ἐκτροπῆς  ὑπάρχει καὶ τεχνιτὴ ἢ ἠθελημένη: τὰ παραισθησιογόνα. Μιὰ νομιζόμενη ὁμαδοποιητικὴ ἀνάγκη ὠθεῖ στὴν ὅποια ἔνταξη.  Τὸ ποδόσφαιρο, σὰν παίγνιο συνδυασμοῦ δεξιότητας καὶ τυχαιότητας, προσφέρει τὴν πρώτη εὐκαιρία. Χρειάζονται ὁμάδες παικτῶν. Πανεύκολη, σχεδὸν αὐτονόητη, ἡ δημιουργία ὁμάδων ὀπαδῶν. Ἡ ὀνομασία, ἡ περιοχή, τὸ χρῶμα καὶ τὸ σῆμα εἶναι ἀναγκαία συνθήκη. Καμμιά εὐθυκρισία δὲν εἶναι ἀπαραίτητη -τὸ ἀντίθετο. Ἀπὸ κεῖ κ’ ἔπειτα τὰ πράγματα λειτουργοῦν μόνα τους. Καὶ συσσωρεύουν ἀνθρωπομαζώξεις, χρῆμα, αἷμα κι ἀναλώσιμους. Ἐκτὸς τῶν γηπέδων πολυλογοῦν μονίμως καὶ ἀενάως, χωρὶς κανένα στόχο ἢ νόημα, πέραν τῆς τροφοδοσίας τῆς ἐξάρτησης -οἱ ἐθισμένοι…

    Καὶ ἀντιγράφουν ἀνενδοίαστα οἱ πολιτικολογοῦντες: Τὰ χρώματα, τὶς ὀνομασίες τῶν κομμάτων, τίς «ἰδεολογίες», τὴ φλυαρία ποὺ ὀνομάζουν «διάλογο»! Καὶ συσσωρεύουν ὅμοιες ἀνθρωποσυγκεντρώσεις, χρῆμα, αἷμα κι ἀναλώσιμους, συντηρῶντας τὸν ἐθισμό τους μὲ τὴν ἀπαραίτητη μωρολογία ποὺ τὴ θεοποιοῦν ὡς «πολιτικοποίηση»!

    Ἀναλώσιμοι εἶναι κ’ οἱ ἑκάστοτε πρωθηγούμενοι. Ἀλλὰ ποιός νοιάζεται; Τὸ χρῆμα, ἡ δόξα, ἡ ἐbειρία, ἡ ἰσχὺς ποὺ προσφέρει ἡ ἀρένα, εἶναι ἀκατανίκητα. Κατατρώγωνται πάντες, ἀργὰ ἢ γρήγορα, ἀνάλογα μὲ τὶς τυχαῖες συνθῆκες, προσφέροντας  τὸ καννιβαλικὸν θέαμα σ’ ἕνα ἐγχώριο καὶ παγκόσμιο Κολοσσαῖο, ἐπιβιώνοντας ὡς πρώην ἐπιβήτορες καὶ «πολιτικὰ κεφάλαια» μιᾶς θλιβερῆς, τεταπεινωμένης ἐφεδρείας!..

    Κάτι πρέπει νὰ γίνῃ! Νὰ διαμαρτυρηθοῦμε ὅλοι μαζί. Ἀφοῦ δέν ἀντιδροῦμε,: καλά μᾶς κάνουν! Εἴμαστε ἄξιοι αὐτῶν ποὺ ψηφίζουμε καὶ τὰ παρόμοια. Ὅμως καμμιά δεοντολογία δὲν εἶν’ ἀποτελεσματικὴ μιὰ καί

Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας,

τὸν ἄγριο Ποσειδῶνα δέ θὰ συναντήσῃς,

ἂν δέν τοὺς κουβανῇς μές στὴν ψυχή σου,

ἂν ἡ ψυχή σου δέν τοὺς στήνῃ  ἐμπρός σου.

    Οἱ αἰσθήσεις εἰδοποιοῦν τὸν ἐγκέφαλο ἀλάθητα. Εἶναι ὅμως παραδομένος κ’ ἐθισμένος, ὁλόκληρη ζωή, στὰ παραισθησιογόνα. «Παλεύει» μὲ φαντάσματα καὶ ψέμματα πάντα. Γι’ αὐτό, ἂς μὴν ἀνησυχοῦμε, δὲν πρόκειται νὰ φύγῃ ποτέ, κανένα «θηρίο»…

ποσσέν-πολύφημος-τοπίο-διορθώσεις

[Νικολὰ Πουσσέν. Τοπίο μὲ τὸν Πολύφημο. 1649.]