Ἑρρῖκος Ἴψεν, «Πρέπει!.. Πρέπει!..» -ἀπὸ τόν «Κατιλίνα»

Ἑρρῖκος Ἴψεν:

Πρέπει!.. Πρέπει!..

Ἀπ’ τὸν Κατιλίνα

μτφ: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος

ἐπιμέλεια: Κωνσταντῖνος Μ. Μάστρακας

 

     [Τὴ Δευτέρα, 21/05, ὥρα 19:00, θὰ γίνῃ παρουασίαση τῆς σειρᾶς Ἴψεν, στὸ Φιλολογικὸ Σύλλογο Παρνασσός, μὲ τὴ στήριξη τῆς Νορβηγικῆς Πρεσβείας καὶ τοῦ Νορβηγικοῦ Ἰνστιτούτου.]

ΚΑΤΙΛΙΝΑΣ:

«Πρέπει!.. Πρέπει!..» μοῦ φωνάζει μιὰ φωνὴ

ἀπὸ τὰ μύχια τῆς ψυχῆς καὶ θὰ ὑπακούσω!

Ἔχω δ ύ ν α μη -θάρρος γιὰ κάτιτίς καλύτερο,

ὑψηλότερο ἀπ’ αὐτή τὴ ζωή,..

τὸ σωρὸ αὐτό, ἀπ’ ἀχαλίνωτες ἀκολασίες·

ὄχι, ὄχι, δέ χορταίνουνε τὴ δίψα τῆς καρδιᾶς μου.

Παραληρῶ..- μονάχα νὰ ξ ε χ ν ο ῦ σ α!..

Πᾶνε πιά! Περᾶσαν! Μάταιη ἡ ζωή μου…

Τί ἀπογίνανε ὅλα τὰ ὄνειρα τῆς νιότης;:

Χάθηκαν σὰ σύννεφα καλοκαιριάτικα.

Δὲν ἀφῆσαν τίποτα -μονάχα θλίψη, ἀπογοήτευση…

Ἡ μοῖρα μοῦ ’κλεψε τὴν κάθ’ ἐλπίδα!

Καημένε,.. κ α η μ έ ν ε Κατιλίνα!

Νοιώθεις δυνατός, ἐνάρετος..-

ὅμως γιὰ ποιό πρᾶμα παλεύῃς;:

Γιὰ τὶς ἀπολαύσεις τῶν αἰσθήσεων!

Μὰ ἔρχονται ὧρες σὰν καὶ τούτη δῶ

ποὺ πόθοι μυστικοί φλογίζουνε τὰ σωθικά μου

– ἄχ! –, σὰν κοιτάζω τὴν περήφανη,

τὴν πλούσια Ρώμη… Καὶ σὰν ἀντικρύζω

αὐτὰ τὰ ἐρείπια πούχω μέσα τους βουλιάξει,

κείνη προβάλλει, ἴδια ὁ Ἥλιος λαμπερή…

Τότε ἀκούω βροντερή φωνὴ ἀπομέσα μου:

«Ξύπνα, Κατιλίνα -σήκω!.. Φέρσου ἀ ν τ ρ ί κ ι α!»

Κόλπα ταχυδακτυλουργικὰ καί… ὄνειρα τῆς νύχτας –

ἀπὸ τὴ μοναξιά βλεπω φαντάσματα·

μὲ τὸν ἐλάχιστο ἦχο ἀπ’ τὴ σκληρὴ πραγματικότητα

χάνονται στὶς σιωπηλές ἀβύσσους τῆς ψυχῆς…

μαγκρίττ-άρωμα-αβύσσου-διορθώσεις

[Ρενὲ Μαγκρίττ. Τὸ ἄρωμα τῆς ἀβύσσου. 1928.]