«Πρὸς ἑαυτούς» - θεατρικὴ παράσταση

προς-εαυτούς-αφίσσα-διορθώσεις

Πρὸς ἑαυτούς
Οδοιπορικό σε τέσσερεις πράξεις

 

Θέατρο ΜΠΙΠ

Ἁγίου Μελετίου 25 & Κυκλάδων, Κυψέλη

 

Ἀπὸ 21 Απριλίου 2018,

κάθε Σάββατο στὶς 21.00 καὶ κάθε Κυριακὴ στὶς 19.30.

 

Θεατρικό έργο – σκηνοθεσία:

Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος

 

Παίζουν (κατά σειρά ομιλίας):

Πέτρος Γρύλλος (ΕΡΓΑΤΗΣ)

Κωνσταντής Ζημιανίτης (ΑΓΡΟΤΗΣ)

Νίκος Φλεσιόπουλος (ΕΜΠΟΡΟΣ)

 

Επιμέλεια κειμένων:

Κωνσταντίνος Μ. Μάστρακας

 

Βοηθός σκηνοθέτη – φωτιστική σχεδίαση:

Αλέξανδρος Πολιτάκης

 

Βοηθός δραματουργίας:

Τίνα Μέμου 

 

Τὸ θεατρικὸ ἔργο κυκλοφορεῖ ἤδη ὡς βιβλίο ἀπὸ τὶς Διορθώσεις.

προς-εαυτούς-θεοδόσης-παπαδημητρόπουλος-διορθώσεις

Ἑρρῖκος Ἴψεν, «Ἐπίγραμμα» -μτφ Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, ἐπιμέλεια Κωνσταντῖνος Μ. Μάστρακας

Ἑρρῖκος Ἴψεν:

Ἐπίγραμμα

Ἀπὸ τὸν Πέερ Γκύντ (Ε΄ πράξη, Ι΄ σκηνή)

μτφ Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος

ἐπιμέλεια Κωνσταντῖνος Μ. Μάστρακας

 

Ὡσότου κουραστῶ,

τὴ γῆ τῆς ἐπαγγελίας θὰ τηρῶ.

⟨Στὸν τάφο μου⟩ θὰ γράψουν:

ΟΚΑΝΕΝΑΣΚΕΙΤΑΙΕΔΩ

ράκαμ-πέερ-γκυντ-στοιχειά-διορθώσεις[Ἄρθουρ Ράκαμ. Ὁ Πέερ Γκὺντ παλεύει μὲ τὰ στοιχειά.]

Σολομών, «Ἐὰν μή ἔχῃς...»

Ἐὰν [] μὴ ἔχῃς πόθεν ἀποτίσῃς,
λήψονται τὸ στρῶμα
τὸ ὑπὸ τὰς πλευράς σου.

Σολομών.

Παλαιὰ Διαθήκη, Παροιμίαι Σολομῶντος ΚΒ΄ 27. 

«Τὸ μῖσος» (Ἀπὸ τήν «Dhammapada») - μτφ Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος

Τὸ μῖσος

Ἀπὸ τὴν Dhammapada

(ἐκ τῶν βουδδιστικῶν γραφῶν)

μτφ Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος

 

Τὸ μῖσος δέν παύει μὲ μῖσος,

ποτέ καὶ πουθενά. Τὸ μῖσος

παύει μ’ ἀγάπη· κ’ εἶν’ αὐτὸ

νόμος παλιός -πανάρχαιος.

νάουμαν-ζωή-θάνατος-αγάπη-μίσος-ηδονή-πόνος-διορθώσεις[Μπροὺς Νάουμαν. Ζωή, θάνατος, ἀγάπη, μῖσος, ἡδονή, πόνος. 1983.]

Κ. Π. Καβάφης, «Ἡ πόλις»

Κ. Π. Καβάφης:

Ἡ πόλις

 

Εἶπες: Θὰ πάγω σ’  ἄ λ λ η  γῆ! Θὰ πάγω σ’  ἄ λ λ η  θάλασσα!

Μιὰ πόλις ἄλλη θὰ βρεθῇ καλύτερη ἀπὸ αὐτή.

Κάθε προσπάθεια μου μιὰ καταδίκη εἶναι γραφτή·

κ’ εἶν᾿ ἡ καρδιά μου — σὰ νεκρός — θαμμένη.

Ὁ νοῦς μου ὥς πότε μές στὸν μαρασμὸν αὐτὸν θὰ μένῃ;..

Ὅπου τὸ μάτι μου γυρίσω -ὅπου κι ἂν δῶ,

ἐρείπια μαῦρα τῆς ζωῆς μου βλέπω ἐδῶ,

ποὺ τόσα χρόνια πέρασα καὶ ρήμαξα καὶ χάλασα…

 

Καινούργιους τόπους δὲν θὰ βρῇς, δὲν θάβρῃς ἄλλες θάλασσες.

πόλις θὰ σὲ ἀκολουθῇ. Στοὺς δρόμους θὰ γυρνᾶς

τοὺς ἴδιους… καὶ στὲς γειτονιὲς τὲς ἴδιες θὰ γερνᾶς·

καὶ μές στὰ ἴδια σπίτια αὐτὰ θ᾿ ἀσπρίζῃς.

Πάντα στὴν πόλη αὐτή θὰ φθάνῃς. Γιὰ τὰ ἀλλοῦ — μή ἐλπίζῃς —

δὲν ἔχει πλοῖο γιὰ σέ, δὲν ἔχει ὁδό.

Ἔτσι ποὺ τὴ ζωή σου ρήμαξες ἐδῶ,

στὴν κόχη τούτη τὴ μικρή, σ’  ὅ λ η ν  τὴν γῆ τὴν χάλασες.

κήφφ-νύχτα-πόλη-διορθώσεις[ Τζώρτζια Ο’ Κήφφ. Νύχτα στὴν πόλη. 1926.]