Ἀπὸ ὑποσημείωση τῆς «Ἀγριόπαπιας» τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν

    Γράφει ὁ John Paulsen στ’ ἀπομνημονεύματά του γιὰ τὸν Ἴψεν:

    Τὸ ἰδανικὸτοῦ Ἴψενἦταν ὁ s e l f m a d e  m a n [=ὁ αὐτοδημιούργητος ἄνθρωπος ἢ ὀρθότερα ἐδῶ: αὐτοεξυπηρετούμενος˙ Ἀγγλικὰ στὸ πρωτότυπο]. Ὅταν ἔφευγε ἕνα κουμπὶ ἀπ’ τὸ παντελόνι του – ποὺ συμβαίνει ἀκόμα καὶ στὸν μέγιστο τῶν ποιητῶν – , πήγαινε στὸ δωμάτιό του, κλείδωνε τὴν πόρτα καί, ὕστερ’ ἀπὸ πολλὲς ἄχρηστες καὶ κωμικὲς προετοιμασίες, ἔραβε τὸ κουμπὶ μοναχός του -μὲ τὴν περισσὴ φροντίδα ποὺ θὰ καθαρόγραφε ἕνα καινούργιο δρᾶμα!.. Δὲν ἐμπιστευόταν μιὰ τόσο σημαντικὴ ἐργασία οὔτε στὴ γυναῖκα του! Ἕν’ ἀπ’ τὰ παράδοξα τοῦ Ἴψεν ἦταν ἡ ρήση του: Κανένα θηλυκὸ δὲ θὰ μπορέσῃ νὰ ράψῃ κουμπί, ὅπως ἐ γ ώ.

    Ἡ κυρία Ἴψεν γέλαγε κοροϊδευτικὰ καὶ μ’ ὑπονοούμενο, σὰν ἄκουγε τὸν ποιητὴ τῆς Νόρας νὰ λέῃ τέτοια… Κάποτε μοῦ ἐμπιστεύθηκε: «Ἀλήθεια εἶναι˙ ὁ Ἴψεν ράβει μ ό ν ο ς τὰ κουμπιά του! Μὰ τὸ πόσο κρατᾶνε πάνω στὸ παντελόνι, εἶναι δ ι κ ό μου ἔργο. Χωρὶς νὰ τὸ ξέρῃ, σφιχτοδένω τὸ κουμπὶ γερά μὲ κλωστή, ἐπειδὴ τὸ ξεχνάει πάντα []! Ὅμως, ἀφήστε τον νὰ πιστεύῃ ὅ,τι ἐκεῖνος θέλει -φαίνεται πὼς τοῦτο τὸν κάνει εὐτυχισμένο.»

    Τὰ ζωτικὰ ψεύδη τῆς Ἀγριόπαπιας στὰ μικρὰ καὶ καθημερνά!, σκέφτηκα καί… γέλασα μὲ τὴν ψυχή μου… []

    Κάποιο χειμῶνα στὸ Μόναχο μὲ ρώτησε ὁ Ἴψεν μὲ σοβαρότητα καὶ λυπημένο πρόσωπο: «Πῆτε μου τώρα, Πάουλσεν!.. Καθαρίζετε κάθε πρωὶ τὶς μπόττες σας μ ό ν ο ς;» Μπερδεμένος ἀπάντησα: «Ὄχι…» κ’ ἔνοιωσα μᾶλλον τύψεις σὰν τὸ ξεστόμισα… Σκοτείνιασα, γιατὶ ἤμουν βέβαιος πὼς παρέλειπα μιὰ ὑποχρέωση πρὸς τὸ πρόσωπό μου καὶ τὴν ἴδια τὴν κοινωνία! «Πρέπει ὅμως νὰ ξεκινήσετε… Θὰ γίνετε ἄλλος ἄνθρωπος… Ποτέ νὰ μὴν ἀφήνῃς στοὺς ἄλλους πράματα, ποὺ μόνος σου θάπρεπε νὰ φροντίζῃς… Ξεκινήστε τώρα νὰ καθαρίζετε τὶς μπόττες σας καὶ θὰ συνεχίσετε μὲ τὴν τακτοποίηση τοῦ δωματίου σας, τὴ θέρμανση κ.λ. Ἔτσι θὰ προβάλῃ ἀπὸ μέσα σας ἕνας ἐλεύθερος ἄντρας – ἀνεξάρτητος ἀπ’ ὁποιονδήποτε!..»
γύζης-γέρος-ράβει-διορθώσεις

[Νικόλαος Γύζης. Γέρος ποὺ ράβει.]

Κωνσταντῖνος Μ. Μάστρακας, «Φίλοι»

Κωνσταντῖνος Μ. Μάστρακας:

Φίλοι

 

Νύχτες ἀμέτρητες λείπετε.

Νύχτες ἀμέτρητες

περπατῶ τοὺς ἄδειους δρόμους,

μαζί σας κουβεντιάζοντας,

σὰν τότε!

πολλόκ-μορφές-τοπίο-διορθώσεις[Τζάκσον Πόλλοκ. Μορφὲς σὲ τοπίο. 1937.]

Θανάσης Παπαθανασόπουλος, «Πρῶτο φύλλο...»

Θανάσης Παπαθανασόπουλος:

Πρῶτο φύλλο…

 

Πάντα ἕνα πρῶτο φύλλο ἀποφασίζει

τὸν ἐρχομὸ τοῦ φθινοπώρου.

Ἀέναον παρόν, Ἀθήνα 2004.

φθινόπωρο-διορθώσεις

 

Τάκης Παπατζώνης, «Τὰ εἰς ἑμαυτόν»