Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, Ἀπὸ τὴν Ἀνάλυση τῆς «Ἀγριόπαπιας»

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος:

Ἀπ’ τὴν Ἀνάλυση τῆς Ἀγριόπαπιας

 

    [Τὴ Δευτέρα, 21/05, ὥρα 19:00, θὰ γίνῃ παρουασίαση τῆς σειρᾶς Ἴψεν, στὸ Φιλολογικὸ Σύλλογο Παρνασσός, μὲ τὴ στήριξη τῆς Νορβηγικῆς Πρεσβείας καὶ τοῦ Νορβηγικοῦ Ἰνστιτούτου.]

    Ἐνῷ φαντάζουν κεντρικοὶ ἥρωες τοῦ ἔργου ὁ Γιάλμαρ, ὁ Γκρέγκερς ἢ ἡ Χέντβιγκ, ὁ πυρῆνας του εἶναι τὸ ἴδιο τὸ ἀγριοπούλι: Μές στὸ δῶμα του, τὸ θῦμα τοῦ μεγαλέμπορου Βέρλε κακαρίζει, προχωράει βαρειά μὲ τὴν τσακισμένη του φτερούγα, μπαίνει στὴ γούρνα του..- κι ὅλ’ αὐτὰ βάσει ὅσων λένε οἱ ὑ π ό λ ο ι π ο ι. Ἡ ἀγριόπαπια, εὐφυέστατα ἀπ’ τὸν Ἴψεν, δέν ἐμφανίζεται ἐπὶ σκηνῆς· λειτουργεῖ ὡς ἀθέατο σημεῖο ἀναφορᾶς ποὺ γύρω του πλέκεται ὅλ’ ἡ δράση κ’ ἡ προβληματική.

    Οὕτως ἢ ἄλλως, ἡ παρουσίαση ἑνὸς πτηνοῦ θὰ παρέπεμπε στὴ φάρσα-κάτι πέραν τῶν ἐπιδιώξεων τοῦ δημιουργοῦ… Τὸ σημαντικώτερο ὅμως: Μές ἀπ’ τὴν ἀπουσία στοιχειώνεται ὁ λόγος κάθε προσώπου· τὸ πτηνὸ γίνεται τὸ ἀπόλυτο μ έ τ ρ ο στὸ φτωχικὸ τοῦ Γιάλμαρ! Δέν εἶναι μόνον ὁ φωτογράφος πούχει π ο λ λ ὰ  κ ο ι ν ὰ  σ τ ὴ ν  ψ υ χ ή  τ ο υ  μ ὲ  τ ὴ ν  ἀ γ ρ ι ό π α π ι α – κάθε χαρακτήρας μοιράζεται κάτι ἀπ’ τὴν καλοκρυμμένη οὐσία της.

ίψεν-αγριόπαπια

Ἑρρῖκος Ἴψεν, «Τοπίο...» - ἀπὸ τόν «Τάφο τοῦ πολεμιστῆ»

Ἑρρῖκος Ἴψεν:

Τοπίο…

ἀπ’ τὸν Τάφο τοῦ πολεμιστῆ

μτφ: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος

ἐπιμέλεια: Κωνσταντῖνος Μ. Μάστρακας

 

    [Τὴ Δευτέρα, 21/05, ὥρα 19:00, θὰ γίνῃ παρουασίαση τῆς σειρᾶς Ἴψεν, στὸ Φιλολογικὸ Σύλλογο Παρνασσός, μὲ τὴ στήριξη τῆς Νορβηγικῆς Πρεσβείας καὶ τοῦ Νορβηγικοῦ Ἰνστιτούτου.]

ΜΠΛΑΝΚΑ:

Ἀναβλύζουνε πηγές στὶς πράσινες κοιλάδες·

στὴν παραλία, τὰ κύματα ὁρμᾶν·

μὰ τὸ κελάρισμα κι ὁ σκοπὸς τοῦ κύματος

δὲν ἔχουν τόση δύναμη ὅσο τὰ λουλούδια αὐτά

ποὺ δείχνουν τό ’να τ’ ἄλλο ἀδελφικά

σ’ ἁρμαθιά γυρω ἀπ’ τοῦ τάφου τὴ μεριά –

κι ὅλο μὲ φέρνουν ἐδωπέρα νύχτα-μέρα…

ρενουάρ-στεφάνι-ρόδα-διορθώσεις

Αὔγουστος Ρενουάρ. Στεφάνι μὲ ρόδα. ~1858.

Ἑρρῖκος Ἴψεν, «Τί μοῦ ἀπόμεινε;..» - ἀπὸ τόν «Κατιλίνα»

Ἑρρῖκος Ἴψεν:

Τί μοῦ ἀπόμεινε;..

Ἀπ’ τὸν Κατιλίνα

μτφ: Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος

ἐπιμέλεια: Κωνσταντῖνος Μ. Μάστρακας

 

    [Τὴ Δευτέρα, 21/05, ὥρα 19:00, θὰ γίνῃ παρουασίαση τῆς σειρᾶς Ἴψεν, στὸ Φιλολογικὸ Σύλλογο Παρνασσός, μὲ τὴ στήριξη τῆς Νορβηγικῆς Πρεσβείας καὶ τοῦ Νορβηγικοῦ Ἰνστιτούτου.]

ΕΙΔΩΛΟ:

Ἀπ’ τὴν ἐξουσία τί μοῦ ἀπόμεινε;..

Σὰν ἐμένα: μιὰ σκιά.. καὶ τίποτα παραπάνω!

Κ’ οἱ δυό χαθήκαμε στὸν τάφο,.. στὴν ἀνυπαρξία.

Πανάκριβα τὴν ἄγγιξα,.. μὲ κόπους τὴν κατάκτησα.

Γιατὶ θυσίασα τὴν ἡσυχία τῆς ζωῆς ὁλότελα

καὶ παραιτήθηκα ἀπὸ τὴν εἰρήνη μετὰ θάνατον.

Καὶ τώρα θές ἐσύ, μὲ χέρι τολμηρό,

ν’ ἁρπάξῃς τὸ ἔλαχιστο, γιὰ μένα ποὺ περίσσεψε!

Δρόμοι ἄλλοι δέν ὑπάρχουνε γιὰ τὰ ἔργα τὰ μεγάλα;..

Γιατί θενα διαλέξῃς ὁποιο ’χω περπατήσει;..

Ἡ δύναμη μοῦ στοίχισε τὰ πάντα στὴ ζωή!

Τ’ ὄνομά μου – ἔτσι νόμιζα – αἰώνιο θάστεκε..-

ὄχι σὰν ἀστεράκι φιλικό στὸν οὐρανὸν ἀπάνω…

Ὄχι!: Τὰ μεσάνυχτα σὰν ἀστραπή πὼς θάσκιζε!

Δέν πεθύμησα, σὰν πρὶν ἀπὸ μένα ἑκατοντάδες,

φήμη γι’ ἀρετὴ καὶ μεγαλοψυχία –

οὔτε θαυμασμό· πολλοί μοιράζονται

τὴ δόξα τούτη… Κι ἄλλοι περισσότεροι,

ὡσότου ὁ Κόσμος σβήσῃ! Ὄχι! Αἷμα – τρόμο! –

θέλησα κληρονομιὰ ν’ ἀφήσω!

Ἄλαλοι νὰ μὲ τρέμουνε… ὡσὰν μετέωρο

πούρχεται-φεύγει κ’ αἴνιγμα ἀπομένει…

Ἤθελα νὰ κοιτάζουν τὴ διαδρομή μου πίσω

καὶ νὰ τοὺς πιάνῃ τρέμουλο μ’ ἐμένα

ποὺ – πρίν, μὰ κ’ ὕστερα – κανείς δὲ θέλησε νὰ μοιάσῃ!

Ἔτσι ὀνειρεύτηκα… κ’ ἐξαπατήθηκα.

Σὰ στάθηκες κοντά μου, πῶς νὰ καταλάβω

τί μές στὴν ψυχή σου εἰχε σπαρθῆ καὶ φύτρωνε;!.

Πρόσεχε, ὅμως, Κατιλίνα!: Ξέρε πὼς διακρίνω

πέρ’ ἀπ’ τὸν πέπλο ποὺ σὲ σένα κρύβει τὰ μελλούμενα…

Γραμμένη πάνω στ’ ἄστρα… διαβάζω ἐγὼ τὴ μοῖρα σου!

φαντάσματα-δέντρο-σέντλατσεκ-διορθώσεις

[Φρὰντς Σέντλατσεκ. Φαντάσματα πάνω σὲ δέντρο. 1933.]

William Blake, «Λονδῖνο» -ἀπόδοση: Δημήτρης Μαρουδᾶς

William Blake

Ἀπόδοση: Δημήτρης Μαρουδᾶς

Λονδῖνο

 

Περιπλανιέμαι μέσα στοὺς χαραγμένους δρόμους,

στὶς ὄχθες ποὺ ὁ Τάμεσης φυλακισμένος ἀργοκυλάει

διακρίνοντας σὲ κάθε πρόσωπο ποὺ συναντῶ

σημάδια ἀνημπόριας, στίγματα ὀδύνης.

 

Στοὺς ὀδυρμοὺς τοῦ κάθε Ἀνθρώπου

σὲ κάθε φοβισμένη Παιδικὴ κραυγή,

σ’ ὅλες τὶς φωνές, σ’ ὅλες τὶς ἀπαγορεύσεις

ἀκούω τοῦ μυαλοῦ τὰ σφυρήλατα δεσμά.

 

Πῶς τοῦ Καπνοδοχοκαθαριστῆ ὁ κλαυθμός,

τρομάζει τῆς ἐκκλησίας τοὺς μαύρους τοίχους

καὶ τοῦ ἄτυχου στρατιώτη ὁ στεναγμός

κυλάει ματωμένος στοῦ παλατιοῦ τοὺς τοίχους.

 

Ὅμως πιότερο ἀκούω στοὺς μεσονύχτιους δρόμους:

Πῶς ἡ κατάρα τῆς νεαρῆς πόρνης

συνθλίβει τοῦ νεογέννητου τὸ δάκρυ

καίγοντας μὲ πανοῦκλα τὴ γαμήλια νεκροφόρα.

τάμεσης-διορθώσεις[Πανόραμα τοῦ Τάμεση.]

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος, «Ἂν δέν ὑπῆρχε Χρόνος…»

Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος:

Ἂν δέν ὑπῆρχε Χρόνος…

 

Ἂν δέν ὑπῆρχε Χρόνος,

τί ἐλπίδα θ’ ἀπόμενε,

τί μνήμη θενα βάραινε,

τί σκέψη θὰ κινιόταν;..

              

Ἂν δέν ὑπῆρχε Χρόνος,

πῶς θενα ξεχωρίζαμε

τὸ βρέφος ἀπ’ τὸν γέρο,

τὸ μαθητή ἀπ’ τὸ δάσκαλο;

 

Ἂν δέν ὑπῆρχε Χρόνος,

ποιό βάσανο θαρχότανε

τὴ νύχτα νὰ ταράξῃ;..

(Ποιά  ν ύ χ τ α  καὶ  π ο ι ά  μέρα;!)

              

Ἂν δέν ὑπῆρχε Χρόνος,

ὁ ἔρωτας θενάπαυε·

ἡ ἕλξη κ’ ἡ ἀπώθηση

δὲ θάχαν πιὰ ἀξία…

 

Ἂν δέν ὑπῆρχε Χρόνος,

τ’ ἀνθρώπινα θὰ φθίνανε,

τὰ ἔναστρα θὰ γράφανε

ἀκίνητα τὴν τροχιά τους.

 

Ἂν δέν ὑπῆρχε Χρόνος,

μ ι ά τους, ὅλες οἱ στιγμές·

καὶ κάθεμιά τους, ὅ λ ε ς·

αὐτοστιγμεί θὰ μέτραγα

τὴν ἄστικτη παρουσία.

 

Μὰ κι ἂν ὑπάρχῃ Χρόνος,

ἔνιωσα κ’ ἐννόησα

καλά τὴ δύναμή του·

ἀφέθηκα καὶ κύλισα

στὴν ἄστατη ροή του.

 

Χρόνε – ὑπάρχεις-δέν ὑπάρχεις –,

μ’ ὥρισες -μὲ σημάδεψες.

Χρόνε, σὲ χάνω καὶ σὲ βρίσκω·

ἄμμος μές στὴν κλεψύδρα μου,

γλιστρᾶς ἀπ’ τὶς παλάμες!..

 

Χρόνε..- ἢ νὰ σὲ πῶ:  Ζ ω ή;..   

time-fractal-διορθώσεις